Είναι ένα πολύ απαλό κομμάτι με έντονο feeling , από Simon & Garfunkel.
SOUND OF SILENCE
Είναι από τα τραγούδια μου έχουν την ιδιότητα να καταφέρνουν να με ταξιδεύουν με την μελωδία τους.
Μου βγάζει ένα συναίσθημα από μια άλλη εποχή όπου οι άνθρωποι ήταν περισσότερο επαναστατικοί, έβγαιναν από το καβούκι τους και διεκδικούσαν. Ενδιαφερόντουσαν πραγματικά για την εξέλιξη αυτού του κόσμου που συχνά το εξέφραζαν με διάφορες διαδηλώσεις και κινήματα.
Θα μου πεις τότε υπήρχαν και τελείως διαφορετικά ζητήματα που κρατούσαν τον κόσμο περισσότερο ξύπνιο, τώρα πάντως όλα τα πράγματα είναι πιο ήσυχα. Ο καθένας με την ρουτίνα της καθημερινότητας του.
Μην σας ζαλίζω άλλο με την φλυαρία μου, απολαύστε το κομμάτι…
Lyrics
Hello darkness, my old friend,
Ive come to talk with you again,
Because a vision softly creeping,
Left its seeds while I was sleeping,
And the vision that was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence.
In restless dreams I walked alone
Narrow streets of cobblestone,
neath the halo of a street lamp,
I turned my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed by the flash of
A neon light
That split the night
And touched the sound of silence.
And in the naked light I saw
Ten thousand people, maybe more.
People talking without speaking,
People hearing without listening,
People writing songs that voices never share
And no one deared
Disturb the sound of silence.
Fools said i,you do not know
Silence like a cancer grows.
Hear my words that I might teach you,
Take my arms that I might reach you.
But my words like silent raindrops fell,
And echoed
In the wells of silence
And the people bowed and prayed
To the neon God they made.
And the sign flashed out its warning,
In the words that it was forming.
And the signs said, the words of the prophets
Are written on the subway walls
And tenement halls.
And whisperd in the sounds of silence.
